سده ۱۷ میلادی یا قرن هفدهم (میلادی) بر اساس تقویم گریگوری به فاصله سالهای ۱۶۰۱ تا ۱۷۰۰ میلادی گفته می شود. قرن هفدهم را می توان مرحله ابتدایی ورود اروپا به دوران جدید با گذر از قرون وسطی دانست. همچینین این سده با داشتن دانشمندان بزرگی مانند گالیله، نیوتون، پاسکال و دکارت سرآغاز دانش نوین بوده است. دریانوردان کشورهای اروپایی با سفر به دیگر نقاط دنیا استعمار سرزمینهای دیگر را شدت بخشیدند. سده هفدهم میلادی در ایران که در آن زمان با نام پرشیا در جهان شناخته می شد، مصادف با پایان کار صفویان و به قدرت رسیدن افشاریان بود. شاهان صفوی و افشار قلمرو ایران را در این سده به ترتیب از سمت غرب و شرق گسترش دادند.