صدا روی پروتکل اینترنت

در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است. شما می‌توانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید. مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

این مقاله به تمیزکاری نیاز دارد. لطفاً آن را تا جایی که ممکن است از نظر املا، انشا، چیدمان و درستی بهتر کنید. سپس این الگو را از بالای مقاله حذف کنید. محتویات این مقاله ممکن است غیرقابل اعتماد و نادرست یا جانبدارانه باشد یا قوانین حقوق پدیدآورندگان را نقض کرده باشد.

An overview of how VoIP works

صدا روی پروتکل اینترنت که VoIP(تلفظ کنید وُِیپ)، تلفن IP، تلفن اینترنتی، تلفن پهن‌باند، صدای پهن‌باند و صدا روی پهن‌باند نیز نامیده می‌شود، مسیر مکالمه‌ی صدا روی اینترنت یا هر شبکه‌ی دیگر مبتنی بر IP است.

معمولاً از شرکت‌های ارایه‌کننده‌ی سرویس‌های VoIP به‌عنوان تهیه‌کنندگان، و از پروتکل‌های استفاده شده برای حمل علایم صدا روی شبکه‌ی IP، به‌عنوان صدا روی IP یا پروتکل‌های VoIP یاد می‌شود. آن‌ها را می‌توان در اصل توسعه‌ی تجاری تجربه‌ی پروتکل صدای شبکه (1973) که توسط تهیه‌کنندگان نسل قدیمی اینترنت(ARPANET) اختراع شده بود، در نظر گرفت.

برخی از کاهش هزینه‌ها تا حدودی به دلیل استفاده از یک شبکه‌ی منفرد برای حمل صدا و اطلاعات است، مخصوصاً در جایی که استفاده‌کنندگان به شبکه‌ای دسترسی دارند که از ظرفیت آن کمتر استفاده شده و می‌تواند VOIP را بدون هیچ هزینه‌ی اضافی حمل کند. تماس‌های VoIP به VoIP برخی اوقات مجانی هستند، در حالی که تماس VOIP به شبکه‌های تلفن عمومی(PSTN) ممکن است هزینه‌ای در بر داشته باشد که باید توسط استفاده‌کنندگان VoIP پرداخت شود.

پروتکل‌های صدا روی IP، سیگنال‌های تلفنی را، به‌عنوان شنیداری دیجیتال حمل می‌کنند(که معمولاً با فنون فشرده‌سازی دیتای گفتاری، نرخ دیتای آن کاهش یافته و به‌صورت مجموعه‌ای از جریان دیتا، روی IP ارسال می‌شوند).

دو نوع PSTN روی سرویس‌های VoIP وجود دارد. شماره‌گیری داخلی مستقیم(DID) و شماره‌های دسترسی. شماره‌گیری داخلی مستقیم(DID)، تماس‌گیرنده را به‌صورت مستقیم به استفاده‌کننده از VoIP متصل می‌کند در صورتی که لازمه‌ی شماره‌های دسترسی، گرفتن شماره‌ی داخلی استفاده‌کننده از VoIP توسط تماس‌گیرنده است.

تاریخچه

صدا روی IP یک موضوع جالب بوده است. تقریباً از اولین شبکه‌ی کامپیوتری(حدود 1973)، صدا روی اینترنت اولیه مخابره شده بود. به کمک تکنولوژی، مخابره‌ی مکالمه‌ی صدا روی اینترنت برای استفاده‌کنندگان نهایی از حداقل دهه‌ی 1990 در دسترس بوده است. برای مثال در 1996، یک محصول نرم‌افزاری پیچیده‌ی فشرده شده که صدای اینترنتی Vocaltec نامیده می‌شد، VoIP را، به همراه نمای اضافی(از قبیل پست صوتی و نمایشگر ID) در اختیار قرار داد. به‌هر حال، آن راهی برای سیستم POTS آنالوگ پیشنهاد نمی‌داد، و بنابر این فقط برای صحبت کردن با دیگر استفاده‌کنندگان صوت اینترنتی Vocaltec امکان‌پذیر بود. Vocaltec برای بازکردن فشردگی صدای زمان حقیقی(زمان خالص ارسال و دریافت پیام) مهم است، که در مقطعی حیاتی بود(یعنی هنگامی که اکثریت استفاده‌کنندگان، در بیشترین اوقات، یک مودم دایل‌آپ 28.8 کیلو بیت در ثانیه در اختیار داشتند). در 1997، درجه‌ی 3، توسعه‌ی اولین softswitch(واژه‌ای که آن‌ها در 1998 اختراع کردند) را آغاز کرد. سافت‌سوئیچ‌ها برای جایگزینی سخت‌افزار سنتی switchboardها، و برای خدمت‌رسانی، به‌عنوان راه بین دو شبکه‌ی تلفنی، طراحی شده بودند.

کارگزاری(عاملیت)

VoIP وظایفی که ممکن است برای دستیابی به استفاده از شبکه‌های قدیمی مشکل‌تر باشند(که به‌طور معمول برای مخابره‌ی بیشتر از یک تلفن ناکارآمد سنتی استفاده می‌شود)، را به صور زیر تسهیل می‌کند:

• با توانایی همان خط تلفن متصل شده به پهن‌باند. این VoIP را یک راه ساده برای اضافه کردن یک خط تلفن اضافی به یک منزل یا دفتر می‌سازد.

• بسیاری از بسته‌های VoIP نماهای PSTN را که بیشتر telcos(شرکت‌های ارتباط راه دور) به‌طور معمول شارژ اضافی برای آن می‌گیرند، یا ممکن است از telco محلی شما، از قبیل 3 راه تماس، تماس به جلو، تکرار اتوماتیک و نمایشگر ID در دسترس نباشد، را شامل می‌شوند. VoIP می‌تواند با پروتکل‌های موجود off-the-shelf از قبیل پروتکل انتقال مبدا زمان واقعی، ایمن شود. بیشتر مشکلات تولید یک تلفن ایمن روی خطوط تلفنی قدیمی، شبیه دیجیتالی و مخابره‌ی دیجیتالی قبلاً به جای VoIP بوده‌اند. این فقط برای رمزگذاری و تصدیق جریان داده‌ی موجود لازم است.

• VoIP وابسته به محل نیست، فقط یک اتصال اینترنتی برای به دست آوردن یک اتصال به یک تهیه‌کننده یا سرویس‌دهنده‌ی VoIP نیاز دارد، برای مثال کارگزاران مرکزی استفاده کننده از خطوط VoIP می توانند از هر کجا با یک اتصال اینترنتی پایدار و سریع کار کنند.

• تلفن‌های VoIP می‌توانند با دیگر خدمات در دسترس روی اینترنت شامل محاوره‌ی ویدیویی، پیام یا تبادل فایل داده موازی با محاوره، کنفرانس صوتی، مدیریت کتب آدرس و اطلاعات گذرنده در باره‌ی دیگران(دوستان یا همکاران) که به صورت آنلاین برای طرفین علاقمند در دسترس هستند، یکپارچه شوند.

اجرا

از آنجایی که UDP نمی‌تواند یک ساز و کار برای اطمینان از اینکه بسته‌های اطلاعاتی به‌صورت دایمی و منظم تحویل داده می‌شوند یا ضمانت‌های کیفیت سرویس را(که به عنوان QoS شناخته شده‌اند) تهیه کند، اجرای VOIP با مسایل نهفتگی و ناپایداری سیگنال مواجه است. این یک واقعیت است به‌ویژه هنگامی که تاخیر انتشار مدار ماهواره‌ای، ناشی از سفر چرخشی طولانی، حادث می‌شود(400 میلی‌ثانیه تا 600 میلی‌ثانیه برای ماهواره‌های ثابت). گره‌های دریافت‌کننده باید بسته‌های IP را که ممکن است خارج از دستور، تاخیردار یا گم شده باشند(با اطمینان از اینکه جریان صوت یک سازگاری زمان مناسب را می‌طلبد)، بازسازی کنند. این وظیفه‌مندی معمولاً به‌وسیله‌ی میان‌گیر ناپایداری سیگنال انجام می‌شود.

چالش دیگر، مسیریابی تراکم VoIP از میان دیوارهای آتش و ترجمه‌کنندگان آدرس است. کنترل‌کنندگان محدوده‌ی جلسات خصوصی همراه دیوارهای آتش، برای برقرای تماس‌های VOIP از یک شبکه‌ی سازمانی حفاظت شده، استفاده می‌کنند. Skype از یک پروتکل اختصاصی برای مسیردهی به تماس‌ها استفاده می‌کند و از طریق Skypeهای دیگر در شبکه، عبور از NATS متقارن و دیوارهای آتش را اجازه می‌دهد. دیگر روش‌ها برای عبور از دیوارهای آتش، استفاده از پروتکل‌هایی از قبیل STUN یا ICE را درگیر می‌کند.

چالش‌های VoIP:

• پهنای باند در دسترس

• تاخیر نهفتگی شبکه

• اتلاف بسته

• ناپایداری سیگنال

• انعکاس صدا

• امنیت

• پایایی

• ضربان شماره‌گیری برای ترجمه‌ی DTMF

بسیاری از تهیه‌کنندگان VoIP پالس شماره‌گیری را از تلفن‌های قدیمی به DTMF ترجمه نمی‌کنند. استفاده‌کننده از VoIP ممکن است از یک پالس VoIP برای تبدیل‌کننده‌ی Tone اگر نیاز باشد، استفاده کند.

تاخیرهای ثابت نمی‌تواند کنترل شود اما برخی تاخیرها می‌توانند به‌وسیله‌ی نشان‌دار کردن بسته‌های صدا به‌عنوان حساس به تاخیر، حداقل شوند.(برای مثال Diffserv را ببینید)

عامل اصلی گم شدن ازدحام است که می‌تواند به وسیله‌ی مدیریت ازدحام و پرهیز کنترل شود. حامل شبکه‌های VoIP به‌وسیله‌ی مهندسی ترافیک راه دور، از ازدحام پرهیز می‌کند.

تغییر در تاخیر، jitter نامیده می‌شود. اثرات jitter به‌وسیله‌ی ذخیره کردن بسته‌های پستی در یک بافر(بافر پخش کننده‌ی بیرونی) روی ورودی و قبل از پخش آن‌ها، می‌تواند کاهش یابد. این از یک حالت شناخته شده(ناتوانی بافر) که فرآیند پخش داده‌ی صدا(برای پخش) به آخر می‌رسد، پرهیز می‌کند زیرا بسته‌ی صدای بعدی هنوز نرسیده است اما تاخیر را به‌وسیله‌ی طول بافر افزایش می‌دهد.

علل مشترک بازگشت صدا، عدم تناسب در مقاومت ظاهری در مدار آنالوگ،جفت‌شدگی صوتی مخابره و دریافت سیگنال در انتهای دریافت را شامل می‌شود.

پایایی(قابلیت اعتماد)

تلفن‌های معمولی به‌طور مستقیم به خطوط تلفن شرکت‌های تلفن متصل هستند، که در هنگام قطع برق به‌وسیله‌ی تولیدکنندگان بک‌آپ یا باتری‌های قرار داده شده در تبادل تلفن، دایر نگاه داشته می‌شوند. به‌هر حال خانواده‌ی سخت‌افزار VoIP از مودم‌های پهن‌باند و دیگر تجهیزات تقویت شده به‌وسیله‌ی خانواده‌ی برق، که ممکن است برای زمان قطع برق در غیاب یک تأمین‌کننده‌ی برق غیرقابل انقطاع یا ژنراتور باشند، استفاده می‌کنند. کاربران(قبول‌کنندگان) اولیه‌ی VoIP ممکن است همچنین استفاده‌کنندگان تجهیزات دیگر تلفن از قبیل PBX و پایگاه‌های تلفن بدون سیم باشند، که روی قدرتی که به‌وسیله‌ی شرکت‌های تلفن تأمین نشده است، تکیه می‌کنند. حتی با برق محلی در دسترس، خود حامل پهن‌باند هنوز ممکن است قطعی برق را به‌همان خوبی تجربه کند. در حالی که از عمر PSTN دهه‌ها می‌گذرد و به‌طور معمول به‌شدت قابل اعتماد است، بیشتر شبکه‌های پهن‌باند کمتر از ده سال عمر دارند، و حتی بهترین آن‌ها هنوز موضوعی برای قطع برق متناوب هستند. به‌علاوه تکنولوژی‌های شبکه از قبیل کابل و DSL اغلب همان درجات سرویس، هنگامی که PSTN یا تکنولوژی‌های کسب و کار با اتصالی از قبیل T1 به دست می‌آورند، را به دست نمی‌دهند.

کیفیت سرویس

بعضی از اتصالات پهن‌باند ممکن است کیفیتی کمتر از کیفیت مطلوب داشته باشند. جایی که بسته‌های IP در هر نقطه‌ای در شبکه بین استفاده‌کنندگان Viop گم شده یا تأخیر یافته هستند، یک قطع شدگی زودگذر صدا وجود خواهد داشت. این بیشتر در شبکه‌های با ازدحام بالا قابل توجه است / یا جایی که مسافت‌های طولانی وجود دارد / یا میان کارکردی بین نقاط انتهایی است. تکنولوژی، قابلیت اعتماد و کیفیت صدا را با گذر زمان پیشرفت داده و به توسعه‌ی کارآیی VoIP همچنان که زمان به جلو می‌رود، ادامه خواهد داد.

آن برای تکیه کردن روی طبیعت بسته‌ای بستر حمل در ارتباطات VoIP و مخابره‌ی جریان بسته‌ها از تلفن مبدا به تلفن مقصد به‌طور هم‌زمان در طول مسیرهای مختلف(چند مسیری) پیشنهاد شده بود. در چنین شیوه‌ای، شکست‌های گذرا فشار کمی روی کیفیت ارتباط دارند. در مسیرگزینی موی‌رگی، آن برای استفاده در کدهای منبع سطح بسته یا به‌طور ویژه کدهای مناسب برای مخابره‌ی بسته‌های زاید اضافی، که ارتباط را قابل اعتمادتر می‌سازند، پیشنهاد شده بوده است.

تعدادی قوانین برای حمایت از گزارش کیفیت سرویس، برای تماس‌های VoIP تعریف شده‌اند. این‌ها گزارش‌های خلاصه‌ی RTCP XR(RFC3611)،SIP RTCP و H.460.9 ضمیمه‌ی B(برای H.323) و H.248.30 و MGCP الحاقی را شامل می‌شود. بلوک متریک RFC3611 VoIP به‌وسیله‌ی یک تلفن IP یا دروازه(gateway) در طی یک مکالمه‌ی زنده تولید می‌شود و اطلاعات نرخ اتلاف پکت، نرخ دورریخت پکت(ناشی از جیتر)، اتلاف بسته/ دورریخت خطاهای پیاپی متریک(طول خطاهای پیاپی/ چگالی، طول شکاف/چگالی)، تأخیر شبکه، و تأخیر سیستم‌ انتهایی، سیگنال/ پارازیت/ درجه‌ی بازتاب صدا، نمرات MOS و فاکتور R و پیکربندی اطلاعات مرتبط برای میان‌گیر جیتر را شامل می‌شود.

گزارش‌های متریک RFC3611 VoIP بین نقاط انتهایی IP، بر یک مبنای اتفاقی در طول یک مکالمه، و یک انتهای پیام تلفنی فرستاده شده از طریق گزارش خلاصه‌ی SIP RTCP یا یکی از دیگر پروتکل‌های علامت‌دهی الحاقی، مبادله می‌شوند. گزارش‌های متریک RFC3611 VoIP برای حمایت از بازخورد زمان واقعی مرتبط با مسایل QoS، تبادل اطلاعات بین نقاط انتهایی برای محاسبه‌ی کیفیت تماس بهبود یافته و یک تنوع درخواست‌های دیگر نامزد شده‌اند.

مشکل در ارسال دورنویس(Fax)

پشتیبانی از ارسال دورنویس روی VoIP هنوز محدود است. وسایل رمزگذار صدای موجود، برای مخابره‌ی دورنویس طراحی نشده‌اند. تلاشی برای علاج این مشکل به‌وسیله‌ی تعریف یک راه حل مبتنی بر IP متناوب برای تحویل دورنویس روی IP، به نام پروتکل T.38 در حال انجام است. راه حل ممکن دیگر برای چیره‌شدن بر مشکل، برخورد با سیستم دورنویس به‌عنوان یک سیستم سوئیچینگ(مسیریابی) پیام است(که به مخابره‌ی داده در زمان واقعی نیاز ندارد) – از قبیل ارسال یک دورنویس هنگامی که یک پیوست ایمیل وجود دارد(Fax را ببینید) یا نسخه‌ی چاپی از راه دور(پروتکل چاپ اینترنتی را ببینید). سیستم انتهایی می‌تواند به‌طور کامل داده‌ی دورنویس وارده را قبل از نمایش یا چاپ تصویر دورنویس میانگیری کند.

تماس‌های اورژانسی

طبیعت IP آن‌را برای مکان‌یابی جغرافیایی کاربران شبکه مشکل می‌سازد. بنابراین، تماس‌های اورژانسی، به‌راحتی نمی‌توانند برای یک مرکز تلفن نزدیک، مسیریابی شوند، و در برخی سیستم‌های VoIP این امر غیر ممکن است. بعضی اوقات، سیستم‌های VoIP ممکن است تماس‌های اورژانسی را برای یک خط تلفن غیر اورژانس(نامزد شده) مسیریابی کنند. در آمریکا، حداقل یکی از بخش‌های پلیس مرکزی به‌طور جدی برای این تمرین، هنگامی‌که عموم مردم بالقوه در معرض خطر قرار می‌گیرند، هدف‌گذاری می‌شود.

علاوه بر این، در حوادثی که تماس‌گیرنده قادر به دادن آدرس نیست، سرویس‌های اضطراری ممکن است که قادر به مکان‌یابی آن‌ها به هیچ طریقی نباشند. دنبال کردن راهنماهای خطوط موبایل، توسط چندین حامل VoIP قبلاً یک کار محیطی تکنیکی را اجرا می‌کنند. برای مثال، یک حامل VoIP بزرگ، نیاز به ثبت آدرس فیزیکی جایی که خط VoIP استفاده خواهد شد، دارد. هنگامی که شما با شماره‌ی اورژانس کشورتان تماس می‌گیرید، آن‌ها آن‌را برای سیستم محلی مناسب، مسیریابی خواهند کرد. آن‌ها همچنین مرکز تماس اضطراری خودشان(که برای مثال، از یک سرویس مبتنی بر نرم‌افزار که وابسته به محل فیزیکی ویژه‌ای نیست) و تماس‌های اورژانس غیرقابل مسیریابی با آن گرفته خواهد شد، را حفظ می‌کنند و پس از یادگیری محل فیزیکی‌تان، شما را به‌صورت دستی مکان‌یابی خواهند کرد.

اگر شما(هنگامی که به‌دلیل سیاست‌های مالیاتی 911)، باید با کشورتان از محلی در فایل تأمین‌کننده‌ی VoIP، تماس بگیرید، 911 همه‌ی وظایف عملیاتی را نزد خود نگاه خواهد داشت.

یکپارچگی با سیستم تلفن جهانی

هنگامی که سرویس تلفن قدیمی مسطح و سنتی(POTS) و شبکه‌های تلفن سیار، یک استاندارد جهانی مشترک را(E.164) که هر خط تلفن ویژه‌ای را شناسایی و اختصاص می‌دهد، به اشتراک می‌‌گذارند، چیزی شبیه استاندارد برای شبکه‌های VoIP خیلی پذیرفته نیست. برخی شماره‌ای(E.164) که می‌تواند به‌خوبی برای تماس‌های ورودی و خروجی VoIP استفاده شود را تخصیص می‌دهند. به‌هر حال، اغلب اوقات، شما‌های ناسازگار زمان تماس، بین تهیه‌کنندگان VoIP که کدهای کوتاه مخصوص تهیه‌کننده را استفاده می‌کنند، وجود دارد.

نقطه‌ی تنهای تماس

با راه‌حل‌های سخت‌افزاری VoIP، اتصال مسیریاب VoIP به جعبه‌ی تلفن مرکزی موجود در خانه و هر تلفنی که قبلاً به VoIP متصل شده است، ممکن می‌گردد. خدمات VoIP مبتنی بر نرم‌افزار، نیازمند به استفاده از یک کامپیوتر است، لذا این خدمات به نقطه‌ی تنهای تماس محدود می‌شوند، به‌هر حال اکنون مجموعه تلفن‌هایی در دسترس هستند که بدون نیاز به یک PC امکان استفاده از VoIP را میسر می‌سازند. برخی سرویس‌ها توانایی اتصال به تلفن‌های WiFi SIP را فراهم می‌کنند آنچنانکه سرویس می‌تواند در سر تا سر ملک، و خارج از آن، برای هر محلی با یک hotspot باز، توسعه یابد. به‌هر حال، توجه کنید که بسیاری از hotspotها به تصدیق مبتنی بر مرورگر، که بیشتر تلفن‌های SIP نمی‌توانند از آن پشتیبانی کنند، نیاز دارند.

تلفن‌های سیار وتجهیزات دستی

شرکت‌های تلفن و مصرف‌کنندگان، میلیاردها دلار در تجهیزات تلفن سیار سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در کشورهای توسعه یافته، خطوط موبایل تقریباً به نفوذ کامل در بازار دست یافته‌اند، و بسیاری از مردم خطوط زمینی‌شان(خطوط ارتباطی با کابل) را رها و منحصراً از خطوط سیار استفاده می‌کنند. در چنین موقعیتی، تقاضای فراگیر برای استفاده از VoIP در میان مصرف‌کنندگان کاملاً محرز نیست تا هم بخش عمومی و یا مجموعه‌ی شرکت‌های شبکه‌های بی‌سیم پوشش جغرافیایی شبیه، برای شبکه‌های سلولی(ایجاد خطوط VoIP سیار بدان وسیله، ‌چنانکه خطوط WiFi یا VoWLAN نامیده می‌شود) برای آن ایجاد و یا VoIP را روی شبکه‌های 3Gی به ارث رسیده، اجرا نمایند. به‌هر حال، مجموعه‌ی تلفن‌های "دو نمایه" که تحویل ارتباط بدون انقطاع را بین یک شبکه‌ی سلولار و یک شبکه‌ی WiFi ممکن می‌سازند، برای کمک به رواج بیشتر VoIP مورد انتظار هستند.

تلفن‌هایی شبیه به NEC N900iL، و مدل‌های بعد از آن(Nokia E60, 61)، اولین مجموعه تلفن‌های دو نمایه‌ی قادر به تحویل VoIP سیار بوده‌اند. با بیشتر و بیشتر شدن خطوط سیار و تجهیزات دستی استفاده‌کنندگان VoIP، اسامی مستعار MoIP و MVoip(موبایل VoIP) به این کاربردهای سیار انتساب یافته‌اند.

وسایل دستی نوع دیگری از وسایل هستند که به آن وسیله شما می‌توانید از خدمات VoIP استفاده کنید. از این‌رو بیشتر این وسایل با توجه به استفاده‌ی از انواع GSM/GPRS وسایل ارتباط، محدود شده‌اند، تقریباً همه‌ی وسایل دستی از WiFiهای برخی گونه‌ها استفاده می‌کنند.

وسایل دستی دیگر، وسایل نوع بارکد استحکام یافته هستند که در انبارها و محیط‌های خرده‌فروشی استفاده می‌شوند. این نوع وسایل روی خدمات "داخل چهار دیواری" VoIP که به دنیای خارجی متصل نمی‌شوند و منحصراً برای ارتباطات یک کارمند به کارمند دیگر استفاده می‌شوند، تکیه می‌کنند.

امنیت

VoIP بسیاری از مصرف‌کنندگان هنوز از رمزگذاری پشتیبانی نمی‌کند، اگر چه داشتن یک تلفن امن با VoIP ساده‌تر از خطوط تلفن سنتی است. به‌عنوان یک نتیجه، استراق سمع روی تماس‌های VoIP و حتی تغییر محتویاتشان نسبتاً ساده است. چندین راه‌حل منبع باز وجود دارد که دریافت و ردیابی محاورات VoIP را تسهیل می‌کند. مقدار اندکی از امنیت، برای کدهای سماعی انحصاری که به‌طور ساده برای درخواست‌های منبع باز در دسترس نیستند، بطور مقتضی حاصل می‌شود، به‌هر حال اینچنین امنیت مبهم به اثبات نرسیده‌ای در کاربرد طولانی مدت در دیگر زمینه‌ها، مؤثر نیست. برخی فروشندگان نیز تراکم را برای مشکل‌تر ساختن استراق سمع، مورد استفاده قرار می‌دهند. به‌هر حال، امنیت واقعی به کدگذاری و پنهان کردن و تصدیق نهفته که به‌طور گسترده در دسترس مصرف‌کننده نیست، نیاز دارد. استاندارد ایمن موجود SRTP و پروتکل ZRTP جدید در مبدل‌های تلفن آنالوگ(ATAs) به‌همان خوبی تلفن‌های نرم‌افزاری متغیر، در دسترس است. این امر، استفاده از IPsec برای P2P VoIP ایمن را با استفاده از رمزگذاری فرصت‌طلبانه ممکن می‌سازد. Skype از SRTP استفاده نمی‌کند، اما از رمزگذاری که برای تهیه‌کنندگان Skype شفاف است، استفاده می‌کند.

گزینه‌ی VPN صدا، صدای ایمن را برای شبکه‌های VoIP با درخواست رمزگذاری IPsec برای جریان صدای دیجیتال تامین می‌کند.

کارت‌های تلفن پیش‌پرداخت شده

VoIP به یک تکنولوژی مهم برای سرویس‌های تلفن برای مسافران تبدیل شده است، کارگران مهاجر و تبعید‌شدگان، که هر یک، به‌علت هزینه‌های بالای سفر در کشور بیگانه به اجبار فاقد تلفن ثابت یا سیار هستند، سرویس‌های VoIP را برای تماس‌های تلفنی انتخاب می‌کنند. کارت‌های تلفن پیش‌پرداخت همچنین می‌تواند از یک تلفن معمولی یا کافه‌ی اینترنتی که سرویس‌های تلفن دارند، استفاده شود. کشورهای توسعه یافته و محدوده‌های با توریست بالا و یا انجمن‌های مهاجرت به‌طور کلی ادراک بیشتری نسبت به این موضوع دارند.

تعیین هویت تماس گیرنده

تعیین هویت تماس گیرنده از سوی تهیه‌کنندگان متفاوت VoIP پشتیبانی می‌شود، هر چند اکثریت تهیه‌کنندگان VoIP حالا تعیین هویت کامل تماس گیرنده(با نام، یا یادآوری تماس‌های گرفته شده) را پیشنهاد می‌‌کنند. هنگام تماس یک شماره‌ی PSTN سنتی، از سوی برخی تهیه‌کنندگان VoIP، تعیین هویت تماس‌گیرنده پشتیبانی نمی‌شود. در حالات بسیار اندکی، تهیه‌کنندگان VoIP اجازه‌ی کلاهبرداری از اطلاعات تعیین هویت تماس گیرنده را به یک تماس‌گیرنده می‌دهند، این امر زمانی اتفاق می‌افتد که هر از چندگاهی آن‌ها از یک شماره‌ی متفاوت تماس می‌گیرند. درجه‌ی تجاری تجهیزات VoIP و نرم‌افزار، اغلب آن‌را برای تصحیح اطلاعات تعیین هویت تماس‌گیرنده ساده می‌سازد. اگر چه این امر می‌تواند انعطاف بسیار زیاد تجاری ایجاد کند، لاکن راه را برای سوء استفاده نیز باز می‌گذارد.

صدا روی پیام فوری(VoIM)

صدای روی پیام لحظه‌ای(VoIP ،(VoIM را در هنگامی که یک ارتباط در میان چندین ارتباط وجود دارد، با یک لیست تماس و حضور واسط، به‌عنوان تجربه‌ی ابتدایی کاربر معرفی می‌کند. بسیاری از سرویس‌های پیام‌آور لحظه‌ای، مشتری به مشتری یا مشتری به PSTN VoIP را در متوسط 2000 ثانیه اضافه می‌کند.

اختیار

بازاریابی انبوه تلفن

آغاز یک توسعه‌ی اساسی در سال 2004، مقدمه‌ی خدمات انبوه بازار VoIP روی سرویس‌های دسترسی به اینترنت پهن‌باند بوده است، که مشترکین هنگامی که روی PSTN هستند تماس‌ها را ایجاد و دریافت می‌کنند. شرکت‌های تلفن VoIP خدمات کامل تلفن تماس‌های به درون و به بیرون را با تماس‌گیری مستقیم به‌درون تهیه می‌کنند. بسیاری تماس نامحدود به آمریکا، و بعضی برای کانادا یا کشورهای انتخاب شده در اروپا و یا آسیا را به همان خوبی، با هزینه‌ی ماهیانه‌ی یکسان پیشنهاد می‌دهند.

این خدمات تنوع وسیعی از شکل‌هایی که می‌تواند بیشتر یا کمتر شبیه به POTS سنتی باشد را در برمی‌گیرد. در نهایت، تلفن آنالوگ(ATA) ممکن است برای سرویس‌گیری به اتصال اینترنتی پهن‌باند و یک جک تلفن موجود که تقریباً غیر قابل تشخیص از POTS در جک‌های دیگر اقامتگاه است، متصل شود. این نوع خدمت، که مخصوص یک مکان ثابت است، به‌طور عمومی به‌وسیله‌ی تهیه‌کنندگان اینترنت پهن‌باند از قبیل شرکت‌های کابلی و شرکت‌های تلفنی به‌عنوان یک خدمت تلفنی سنتی با نرخ ارزان‌تر یکسان پیشنهاد شده است. عبارت "VoIP" اغلب در فروش این خدمات استفاده نمی‌شود، ولی صنعت به جای آن از عبارت‌های "تلفن اینترنتی"، "تلفن دیجیتال" یا "تلفن نرم" برای استفاده‌کنندگان تلفن معمولی که لزوماً دانا به تکنولوژی نیستند، استفاده کرده است. به‌طور معمول، تهیه‌کننده فواید قادر بودن برای نگهداری شماره تلفن موجود یک فرد را، اعلام می‌کند.

از سوی دیگر خدماتی شبیه به پروژه‌ی(جیزمو) و اسکایپ وجود دارند که روی یک مشتری نرم‌افزاری در یک کامپیوتر(به جهت قرار دادن یک تماس روی شبکه) تکیه می‌کنند، جایی که یک استفاده کننده‌ی ID می‌تواند روی بسیاری از کامپیوترهای متفاوت یا در مکان‌های متفاوت روی یک لپ‌تاپ استفاده کند. در این میان سرویس‌های ناصحیح که یک تماس گیرنده‌‌ی تلفن برای وصل شدن به اتصال پهن‌باند تهیه می‌کند، شبیه به سرویس‌های پیشنهاد شده به‌وسیله‌ی تهیه‌کنندگان پهن‌باند(و در برخی حالات اجازه‌ی اتصالات مستقیم تلفن‌های SIP را نیز می‌دهد) بر ادراک بیشتر مصرف‌کننده از تکنولوژی، هدف‌گذاری شده‌اند که قابلیت حمل را از مکانی به مکانی دیگر اجازه می‌دهد. فایده‌ی این دو نوع خدمت، توانایی برای ایجاد و دریافت تماس‌ها با هر جایی در دنیا و نه با هزینه‌ی بالا، هنگامی که فرد در منزل است، می‌باشد. هزینه‌ی اضافه‌ای هنگام انحراف تماس از طریق PSTN وجود ندارد، و مجموعه‌ی تماس‌ها، برای تماس اصلی هزینه‌ای در بر ندارد. برای مثال اگر یک مشتری با یک شماره تلفن خانگی در آمریکا یا کانادا با فرد دیگری در محدوده‌ی تماس محلی‌اش، تماس بگیرد، آن همانند تماس محلی، صرف‌نظر از جای فرد در دنیا، عمل خواهد کرد. استفاده‌کننده اغلب ممکن است کدهای منطقه‌ی فرد دیگری در محدوده‌ی خودش را برای به حداقل رساندن هزینه‌های تلفن(برای یک شماره‌ی تماس تکراری با مسافت طولانی) انتخاب کند.

برای برخی استفاده‌کنندگان، مکمل‌های تلفن پهن‌باند برای جابجایی‌های سریع‌تر، از یک خط PSTN خدمات سنتی، لازم است. VoIP به یک اتصال اینترنتی پهن‌باند نیاز دارد و اگر یک تلفن اختیاری استفاده می‌شود، یک برق در اختیار معمولاً مورد نیاز است. در زمان قطع برق، سرویس‌های VoIP معمولاً عمل نمی‌کنند. به علاوه، یک تماس به شماره‌ی 911(خدمات اورژانس) برای اعزام به نزدیک‌ترین مرکز اورژانس محلی ممکن است به‌طور خودکار مسیریابی نشود، و برای مشتری‌های خارجی آمریکا می‌تواند استفاده‌ای نداشته باشد. این واقعیت بالقوه‌ای برای استفاده‌کنندگان است که یک شماره با کد خارج از محدوده‌ی خود‌شان را انتخاب کنند. بعضی تهیه‌کنندگان VoIP به استفاده‌کنندگان توانایی برای ثبت آدرس‌هایشان را پیشنهاد می‌کنند به‌نحوی که سرویس‌های 911 آنچنانکه آنان متوقع هستند، کار کنند.

چالش دیگر این خدمات، کارکرد مناسب تماس‌های صادره از ماشین‌های FAX، جعبه‌های TiVo/ReplayTV، دریافت‌کنندگان تلویزیون ماهواره‌ای، سیستم‌های هشداردهنده، مودم‌های متعارف و یا فکس مودم‌ها و دیگر وسایل شبیه است که دسترسی به یک خط تلفن رتبه‌بندی صدا برای بعضی یا به همه‌ی عاملیتشان بستگی دارد. در حال حاضر، بعضی اوقات انواع تماس‌ها بدون هیچ مشکلی به‌طور سراسری انجام می‌شود، اما در حالات دیگر آن‌ها به‌هیچ وجه سرتاسر پیش نمی‌روند. و در برخی حالات، این تجهیز می‌تواند برای کار روی یک اتصال VoIP، اگر سرعت ارسال به یک نرخ بایت بر ثانیه‌ی پایین‌تر تغییر کند، ساخته شود. اگر VoIP و جانشین سلولار خیلی عمومی شود، برخی سازندگان تجهیزات فرعی ممکن است برای طراحی دوباره‌ی تجهیزات تحت فشار قرار گیرند زیرا امکان تظاهر طولانی‌تر به وجود یک خط تلفن در دسترس رتبه‌بندی صدای معمولی در تقریباً همه‌ی خانه‌ها در آمریکای شمالی و اروپای غربی ممکن نیست. وب‌سایت TestYourVoIP یک سرویس مجانی برای تست کیفیت(یا تشخیص) یک اتصال اینترنت با برقراری تماس‌های VoIP، شبیه به هر مرورگر ساده شده‌ی وب توانمند شده با جاوا، یا از هر تلفن یا وسیله‌ی VoIP قادر به تماس با شبکه‌ی PSTN را پیشنهاد می‌کند.

اشخاص حقیقی و شرکت‌های ارتباط از راه دوراستفاده‌کننده

اگر چه محیط‌های دفتری کمی و حتی خانه‌های کمتری از یک زیرساخت VoIP ناب استفاده می‌کنند، تهیه‌کنندگان ارتباطات راه دور هر روز از علم تلفن IP، اغلب روی یک شبکه‌ی IP اختصاصی، برای اتصال ایستگاه‌های سوییچینگ(راه‌گزینی) سیگنال‌های صدای تبدیل یافته به بسته‌ها و برعکس استفاده می‌کنند. نتیجه، ایجاد یک شبکه‌ی دیجیتال دیتای خلاصه شده‌ی مجزاست که تهیه‌کننده می‌تواند به‌راحتی برای اهداف چندگانه مورد استفاده قرار دهد و آن‌را ارتقا بخشد.

تلفن مشتری حقوقی اغلب و منحصراً از تلفن IP برای سود جستن از مزایای دنیای مجزا حمایت می‌کند. مزیت استفاده از این تلفن، نیاز به فقط یک کلاس اتصال مدار(حوزه- مسیر) و استفاده‌ی بهتر از پهنای باند است. شرکت‌ها می‌توانند گت‌وی‌های خودشان را برای حذف هزینه‌های بخش سوم که در برخی موقعیت‌ها ارزنده است، پیدا کنند.

VoIP به‌طور گسترده به‌وسیله‌ی حامل‌ها، مخصوصاً برای تماس‌های تلفنی بین‌المللی به‌خدمت گرفته شده است. آن به‌طور عمومی برای شروع آمد و شد مسیر و پایان در تلفن‌های PSTN معمولی استفاده شده است.

بسیاری از شرکت‌های ارتباط از راه دور زیرسیستم چند رسانه‌ای IMS)IP)، که تکنولوژی‌های اینترنت را با دنیای موبایل یکی خواهد کرد(استفاده از یک زیرساخت VoIP خالص) جستجو می‌کنند. این، آن‌ها را برای ارتقای سیستم‌های موجودشان هنگام پذیرفتن تکنولوژی‌های اینترنت از قبیل ایمیل، وب، پیام فوری، حضور و کنفرانس‌های ویدیویی توانا خواهد ساخت. آن همچنین به سیستم‌های VoIP موجود به‌عنوان واسط با PSTN معمولی و تلفن‌های سیار(موبایل) اجازه خواهد داد.

شماره‌گیری الکترونیکی(ENUM) از شماره‌های تلفن استاندارد(E.164) استفاده می‌کند، اما اجازه‌ی اتصالات کامل روی اینترنت را می‌دهد. اگر بخش دیگری از ENUM استفاده کند، هزینه فقط شامل اتصال به اینترنت است. PBX مجازی(یا IP PBX) به شرکت‌ها برای کنترل شبکه‌ی تلفن داخلی‌شان روی یک LAN موجود اجازه داده و بدون نیاز به سیم یک شبکه‌ی تلفن مجزا، سرویس می‌دهد. سپس استفاده‌کنندگان از طریق این محیط می‌توانند از تلفن‌های استاندارد دوبل(زوج) با یک FXS، تلفن IP متصل شده به یک پورت داده یا یک تلفن نرم روی PCیشان استفاده کنند. شبکه‌های تلفن VoIP داخلی، تماس خارج از محدوده و داخل محدوده روی خطوط PSTN استاندارد را به‌واسطه‌ی استفاده از وفق‌دهنده‌های(مبدل‌های) FXO اجازه می‌دهد.

استفاده در رادیوی غیر حرفه‌ای

بعضی وقت‌ها رادیوی نامیده شده روی پروتکل اینترنت یا RoIP، یا رادیوی آماتور، VoIP را به‌وسیله‌ی تکرارکننده‌ها‌ی ارتباط و استفاده‌کنندگان از Echolink، IRLP، D-STAR، Dingotel و EQSO اقتباس کرده است. در حقیقت، اکولینک به استفاده‌کنندگان برای اتصال به تکرارکننده‌ها از طریق کامپیوترهایشان(روی اینترنت) و بیشتر(و سریع‌تر) به‌وسیله‌ی استفاده از یک رادیو، اجازه می‌دهد. به‌وسیله‌ی استفاده از رادیوی آماتور VoIP اپراتورها قادرند که ایجاد کنند شبکه‌های تکرارکننده‌ی بزرگ را در همکاری با تکرارکننده‌ها روی دنیا، جایی که اپراتورها می‌توانند دسترسی داشته باشند به سیستم با رادیوهای تازه کار واقعی.

رادیوهای استفاده‌کننده از اپراتورهای رادیوی جدید قادر به تنظیم(تغییر) فرکانس با تکرارکننده‌های با امکانات VoIP و استفاده از سیگنال‌های DTMF برای دستور به تکرارکننده برای اتصال به تکرارکننده‌های دیگر هستند، از اینرو به آن‌ها برای صحبت کردن با مردم سراسر دنیا، حتی با رادیوهای VHF "خط دید" اجازه می‌دهد.

ضربه برای تماس

ضربه برای تماس، سرویسی است که به استفاده‌کنندگان اجازه می‌دهد به یک دکمه ضربه بزنند و بلادرنگ با یک نماینده‌ی سرویس مشتری صحبت کنند. تماس همچنین می‌تواند روی VoIP حمل شود، یا مشتری ممکن است یک تماس به عقب فوری را با ورود شماره تلفن آن‌ها تقاضا کند. یک سود مهم برای تهیه‌کنندگان "ضربه برای تماس" آن است که به شرکت‌ها برای بازبینی کردن، هنگامی که دیدارگران آنلاین از وب‌سایت به یک کانال فروش تلفن تغییر می‌کنند، اجازه می‌دهد.

مسایل قانونی در کشورهای مختلف

هنگامی که محبوبیت VoIP رشد می‌کند، و کاربران PSTN در افزایش اعضا به VoIP سوئیچ می‌کنند، دولت‌ها در تعدیل VoIP، شبیه به خدمات PSTN، علاقه‌مندتر می‌شوند، به خصوص با تشویق انحصارگران تلفن تحت قیمومیت دولت، فروشندگان انحصاری یک کشور، که این‌را به‌عنوان راهی برای رقابت جدید آرام گرفته، تلقی می‌نمایند.

در آمریکا کمیته‌ی ارتباطات فدرال هم اکنون به همه‌ی اپراتورهای VoIP که از 911 افزوده شده پشتیبانی نمی‌کنند نیاز دارد، تا یک برچسب خطا، که : "سرویس‌های 911 سنتی در دسترس نیستند" را الحاق کند. FCC(سازمان آمریکایی مسئول منظم کردن ارتباطات) اخیراً به اپراتورهای VoIP برای حمایت از عاملیت استراق سمع CALEA نیاز داشت. پیمان ارتباطات از راه دور 2005 افزودن بیشتر مقررات PSTN سنتی، از قبیل قابلیت انتقال شماره‌ی محلی و حقوق لازحمه‌ی سرویس جهانی را پیشنهاد می‌دهد. مسایل دیگر قانونی آینده شبیه به : شمولیت قوانین در مقابل استراق سمع، و بی‌طرفی شبکه هستند.

برخی از کشورهای آمریکای لاتین و وابسته به دریای کارائیب، برای خدمات تلفنی ایالت‌های خودشان، که محدودیت‌هایی روی استفاده از VoIP تحمیل شده است، بیمناک هستند، شامل پاناما، جایی که برای VoIPمالیات وضع شده است. در اتیوپی، جایی که حکومت تنها سرویس‌دهنده‌ی ارتباط از راه دور است، و پیشنهاد برای استفاده از خدمات VoIP یک گناه مجرمانه است. کشور، دیوارهای آتش را برای جلوگیری از تماس‌های بین‌المللی ایجاد شده با استفاده از VoIP، نصب کرده است. این اقدام‌ها که بعد از عمومیت و محبوبیت VoIP اتخاذ گردید، درآمد شرکت ارتباط از راه دور مالک ایالت را کاهش داد.

در اروپای واحد رفتار تهیه‌کنندگان خدمات VoIP یک تصمیم برای هر عضو تعدیل‌کننده‌ی ارتباطات از راه دور ملی ایالت است، که باید از قانون رقابت برای تعریف بازارهای ملی مربوط و مناسب استفاده کند و سپس تعیین کند که آیا هر تهیه‌کننده‌ی سرویس در بازارهای ملی آن‌ها "قدرت بازاری عمده" دارد(فلذا موضوع برای تعهد، باید مشخص باشد). معمولاً یک تمایز عمومی بین خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت شده(از طریق اتصالات پهن‌باند) و خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت نشده(الزاماً، اینترنت) ایجاد می‌شود.

خدمات VoIP که روی شبکه‌های مدیریت شده عمل می‌کنند اغلب یک جایگزین پایدار برای خدمات تلفن PSTN(با وجود مسایل قطع برق و فقدان اطلاعات جغرافیایی) محسوب می‌گردند، به‌عنوان یک نتیجه، اپراتورهای دستی(در عمل، اپراتورهای متصدی) که این خدمات را تهیه می‌کنند ممکن است محدوده‌ی خودشان را به‌وسیله‌ی التزام کنترل قیمت، یا جداسازی شماره حساب، پیدا کنند.

خدمات VoIP که روی شبکه‌های مدیریت نشده عمل می‌کنند اغلب آنچنان از نظر کیفیت فقیر در نظر گرفته می‌شوند که یک جانشین قابل دوام برای خدمات PSTN باشند، به‌عنوان یک نتیجه، آن‌ها ممکن است بدون هیچ وظیفه‌ی مشخصی تهیه شده باشند، حتی اگر یک تهیه‌کننده‌ی خدمت، "قدرت بازاری عمده" داشته باشد.

در پیش‌نویس رهنمود جامعه‌ی اروپا وظایفی که می‌تواند به‌طور مستقل از قدرت بازار وجود داشته باشد شفاف نیست(برای مثال وظیفه‌ی پیشنهاد دسترسی به تماس‌های اورژانس)، و اظهارنظر قطعی در مورد این‌که هر دو نوع تهیه‌کنندگان سرویس VoIP به‌وسیله‌ی این رهنمود محدود شده‌اند، غیر ممکن است. یک بازبینی در رهنمود اروپا در حال انجام است و باید تا سال 2007 کامل شود.

در هند، استفاده از VoIP قانونی است، اما داشتن Gatewayهای VoIP در داخل هند غیر قانونی است. این به‌طور مشخص به این معناست که افرادی که PC دارند می‌توانند از آن برای ایجاد یک تماس VoIP روی هر شماره‌ای استفاده کنند، اما اگر طرف دور یک تلفن معمولی است، Gatewayای که تماس VoIP را برای یک تماس POTS تبدیل می‌کند نباید داخل هند باشد.

در UAE، استفاده از هر شکل VoIP، برای وسعتی که وب‌سایت‌های Skype و پروژه‌ی جیزمو کار نمی‌کنند، غیر قانونی است.

در جمهوری کره، فقط تهیه‌کنندگان ثبت شده توسط حکومت برای پیشنهاد خدمات VoIP مجاز هستند. غیرشبیه به بسیاری از تهیه‌کنندگان VoIP، و بیشتر آن‌ها نرخ‌های یکسان پیشنهاد می‌کنند. خدمات VoIP کره‌ای‌ها به‌طور معمول در نرخ‌هایی شبیه به تماس‌های زمینی اندازه‌گیری و شارژ می‌شوند. تهیه‌کنندگان VoIP خارجی از قبیل Vonage، با موانع بسیار برای ثبت نام حکومتی روبرو می‌شوند. این مسئله در سال 2006، هنگامی که تهیه‌کنندگان سرویس اینترنتی خدمات اینترنت شخصی دارای قرارداد برای اعضای نیروهای ایالت‌های متحد کره، مقیم در پایانه‌های USFK، تهدید کردند که دسترسی به خدمات VoIP را که به‌وسیله‌ی اعضای USFK به‌عنوان یک راه اقتصادی برای تماس با خانواده‌هایشان در ایالت متحده استفاده می‌شد، مسدود می‌کنند، در زمینه‌هایی که تهیه‌کنندگان سرویس VoIP اعضای ثبت نشده بودند، به اوج رسید. یک مصالحه بین USFK و مقامات رسمی ارتباطات از راه دور کره در ژانویه‌ی 2007 حاصل شد، جایی که اعضای سرویس USFK قبل از یکم ژانویه‌ی 2007 به کره می‌رسیدند و امکان تصدیق خدمات ISP بر پایه‌ی استفاده‌ی اشتراک VoIP مبتنی بر آمریکا، ادامه یابد، اما بعداً ورودی‌ها باید از یک تهیه‌کننده‌ی VoIP مبتنی بر کره‌ای استفاده کنند، که به‌وسیله‌ی قرارداد، قیمتی شبیه به نرخ‌های یکدست ارایه شده به‌وسیله‌ی تهیه‌کنندگان VoIP آمریکا، پیشنهاد خواهد کرد.

تلفن IP در ژاپن

در ژاپن تلفن IP電話, IP Denwa?)IP) به‌عنوان یک سرویس کاربردی تکنولوژی VoIP، به‌عنوان تمام یا یک بخش از خط تلفن در نظر گرفته می‌شود. از سال 2003(شروع تلفن IP)، سرویس تلفن IP به اعضای تلفن که آمادگی داشتند، واگذار شد. صدا تنها سرویس تلفن IP نیست، بلکه سرویس تلفن ویدیو نیز وجود دارد. بر اساس قانون تجارت ارتباط از راه دور، تقسیم‌بندی سرویس برای تلفن IP، بر سرویس تهیه شده از طریق اینترنت نیز که به هیچ عضو تلفنی واگذار نشده، دلالت می‌کند. تلفن IP به‌طور پایه‌ای، به‌وسیله‌ی وزارت امور داخلی و ارتباطات(MIC)، به‌عنوان یک سرویس ارتباط از راه دور در نظر گرفته شده است. اپراتورها مجبور به افشای اطلاعات ضروری روی کیفیت، و دیگر مسایل آن و اولویت برای عقد قرارداد با مشتریان هستند، و برای پاسخ به شکایات آن‌ها از صمیم قلب، التزام دارند.

بسیاری از تهیه‌کنندگان خدمت اینترنت(ISPها)، خدمات تلفن IP را ارایه می‌دهند. از این رو، تهیه‌کننده، که سرویس تلفن IP را ارایه می‌دهد، "ITSP(تهیه‌کننده‌ی سرویس تلفن اینترنت)" نامیده می‌شود. اخیراً، رقابت بین ITSPها، به‌وسیله‌ی انتخاب گزینه‌ای یا مجموعه‌ی فروش، همراه با خدمات ADSL یا FTTH فعال شده است.

سیستم تعرفه‌ی معمولی استفاده شده برای تلفن IP ژاپنی‌ها، به‌شرح عناوین زیر گرایش دارد:

• تماس بین مشترکین تلفن IP، محدود شده به همان گروه، اغلب بدون هزینه است.

• تماس از مشترکین تلفن IP به خطوط ثابت یا PHS، بیشتر نرخ ثابت و یکسان روی کل کشور دارد. بین ITSP، هزینه‌ی تماس داخلی بیشتر در حد VoIP نگهداری می‌شود.

• در صورت واگذاری تلفن IP به عضو تلفن معمولی(0AB – J)، تماس داخلی همانند تلفن معمولی در نظر گرفته می‌شود.

• در صورت واگذاری تلفن IP به عضو تلفن ویژه(050)، تماس داخلی همانند زیر در نظر گرفته می‌شود،

o تماس داخلی بعضی اوقات هزینه‌دار است(و برخی زمان‌ها، بدون هزینه). در حالت بدون هزینه، بیشتر، ترافیک‌ها از طریق اتصال P2P با همان استاندارد VoIP مبادله می‌شوند. وگرنه، محاوره‌ی مشخص، نیازمند به نقطه‌ی گت‌وی VoIP است، که به هزینه‌های اجرایی نیاز دارد.

شماره تلفن برای تلفن IP در ژاپن

از سپتامبر 2002، MIC تلفن IP را در حالتی که سرویس آن در داخل طبقه‌بندی‌های خواسته شده‌ی مشخص کیفیت می‌افتد، به اعضای تلفن، واگذار کرده است. تلفن IP با کیفیت بالا به یک عضو تلفن واگذار می‌شود. به‌طور معمول شماره با عدد 050 شروع می‌شود. اما هنگامی که کیفیت آنچنان بالاست که مشتری تقریباً نمی‌تواند تفاوت بین آن و یک تلفن معمولی را بیان کند و هنگامی که تهیه‌کننده شماره‌ی آن‌را با یک مکان گزارش می‌دهد و اتصال را با امکانات برقراری تماس اضطراری ارایه می‌کند، تهیه‌کننده اجازه دارد یک شماره تلفن معمولی را، که یک شماره‌ی "0AB-J" نامیده می‌شود، واگذار کند.

جزئیات فنی

دو استاندارد اصلی رقابت برای VoIP، استاندارد SIP ،IETF و استاندارد H.323 ،ITU هستند. در ابتدا H.323 عمومی‌ترین پروتکل بود، اگر چه در "چرخش محلی"، SIP از آن پیش افتاده است. این مقدمه‌ی لازم برای پیمایش بهتر NAT و دیوارهای آتش بود، اگر چه تغییرات اخیر معرفی شده برای H.323 این مزیت را جابجا کرده است.

به‌هر حال، در شبکه‌های صدای استحکام یافته(backbone)، جایی که هر چیز زیر کنترل عملگر شبکه یا ارتباط از راه دور است، H.323 پروتکل انتخابی است. بسیاری از بزرگ‌ترین حمل‌کنندگان، از H.323 در مرکز backbone استفاده می‌کنند و خیل عظیم تماس‌گیرندگان که تماس‌های POTS آن‌ها روی VoIP حمل می‌شود هیچ یا کمتر ایده‌ای دارند.

جایی که VoIP از میان سوئیچ‌های نرم تهیه‌کنندگان متعدد سفر می‌کند، مفاهیم رسانه‌ی کامل و علامت‌دهی مهم هستند. در H.323، داده، از سه جریان داده به دست می‌آید : 1)علامت‌دهی تماس H.225.0 2)H.245 3) رسانه. بنابر این اگر شما در لندن هستید، تهیه‌کننده‌ی شما در استرالیاست و شما می‌خواهید که با آمریکا تماس بگیرید، پس در حالت پروکسی کامل، هر سه جریان نیمی از دور دنیا را طی خواهند کرد و تأخیر بالا(500 تا 600 میلی ثانیه) و فقدان بسته زیاد خواهد بود. به‌هر حال در حالت نمایندگی علامت‌دهی، جایی که فقط جریان‌های علامت‌دهی از طریق تهیه‌کننده وجود دارد، تأخیر، با کاربرد سهل‌تر، به 120 تا 150 میلی ثانیه کاهش داده خواهد شد.

یکی از مسایل کلیدی همه‌ی پروتکل‌های VoIP سنتی، پهنای باند تلف شده‌ی استفاده شده برای سرآیند بسته‌هاست. به‌طور معمول، برای ارسال یک G.723.1 با روش شنیداری فشرده شده‌ی 6/5 کیلوبیت بر ثانیه، به پهنای باند 18 کیلوبیت بر ثانیه مبتنی بر نرخ‌های نمونه‌ی استاندارد نیاز است. اختلاف بین 6/5 کیلوبیت بر ثانیه و 18 کیلوبیت بر ثانیه سرآیندهای بسته است. تعدادی تکنیک‌های بهینه‌سازی پهنای باند استفاده شده از قبیل منع سکوت و فشرده‌سازی سرآیند وجود دارد. این می‌تواند به‌طور عادی 35% پهنای باند استفاده شده را، ذخیره کند.

تکنیک‌های تهویه‌ی VoIP از قبیل TDMoIP می‌تواند سربار پهنای باند را تا دو برابر بیشتر به‌وسیله‌ی انتقال چندتایی پیام‌های محاورات چندگانه که برای همان مقصد عنوان‌گذاری می‌شوند و آن‌ها را به‌داخل همان بسته‌ها کپسول می‌کند، کاهش دهد. زیرا سربار سرآیند بسته، بین بسیاری جریان‌های هم‌زمان تسهیم شده است، TDMoIP می‌تواند نزدیک به هزینه‌ی کیفیت شنیداری، یک سربار سرآیند بسته‌ی بر هر جریان، فقط در حدود 1 کیلوبیت بر ثانیه را پیشنهاد دهد.

منبع

ویکی‌پدیای انگلیسی(مبحث Voice over Internet Protocol)

این نوشتار دربارهٔ رایانه خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.