قاصدک

Article on other languages:

• Глухарче
• Mælkebøtte
• Löwenzahn_(Taraxacum)
• Dandelion
• Leontodo
• Taraxacum
• Võilill
• Pissenlit
• Maslačak
• Mlóč_(ród)
• Gyermekláncfű
• Randa_Tapak
• タンポポ
• ბაბუაწვერა
• 민들레속
• Kiaulpienė
• Løvetann
• Løvetanner
• Къаппа-къуппа
• Mniszek_(roślina)
• Dente-de-leão
• Одуванчик
• Dentylion
• Dandelion
• Regrat
• Маслачак
• Maskrosor
• Taraxacum
• Bồ_công_anh
• 蒲公英

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

قاصدک
قاصدک
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاهان دسته: گیاهان گلدار رده: دولپه‌ای‌ها راسته: گل مینا خانواده: گل‌ستاره‌ای‌ها تبار: Cichorieae سرده: Taraxacum کاسینی
گونه‌ها
متن را ببینید.

گُل قاصِدَک که بنام‌های هند بابری، خبرآرو و کاسنی بری نیز معروف است گیاهی است علفی و دائمی که ساقه آن بارتفاع ۴۰ سانتی متر می‌‌رسد.

این گیاه دارای ریشه‌ای است به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد که پر از شیرابه سفید رنگی می‌‌باشد.

(Taraxacum)نام علمی گیاهی است که کاسنی زرد نام دارد نام علمی گل قاصدک (Cirsium vulgare)می باشد. به چند قطعه عکس ازهردوگیاه در بحث قاصدک نگاه کنید.

در انتهای ساقه گل آن قرار دارد. برگهای گل قاصدک سبز رنگ و بریدگیهای مثلث شکل و نوک تیز دارد و بر روی سطح زمین می‌‌باشد. گل قاصدک در وسط چمن، حاشیه شوره زار، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و بطور کلی در همه جا می‌‌روید و شاید دلیل آن این است که طبیعت می‌‌خواهد به انسان بگوید که در هر نقطه‌ای زندگی می‌‌کند نیاز به این گیاه دارید و هنگامیکه آن را با وسائل مکانیکی و شیمیایی از بین می‌‌برید دوباره بعد از چندی سر از خاک بیرون می‌‌آورد. گل قاصدک در حدود ۱۵ نوع گوناگون دارد.

زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌‌آورد. برگهای جوان گل قاصدک را معمولاً با سالاد می‌‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آن را با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمت‌های گوناگون گیاه مانند ریشه، برگ و شیرابه آن در درمان استفاده می‌‌شود.

ترکیبات شیمیایی

ریشه این گیاه دارای ماده ای تلخ به نام تراگزاسین، کولین و تاراگزاسترول می باشد همچنین در ریشه آن مقدار کمی تانن وجود دارد و نوعی الکالوئید به نام تاکزین و تاراگزه رول در اعضای این گیاه یافت می شود. املاح کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیوم، سدیم، منگنز، فسفر، سلیس و گوگرد در این گیاه ثابت شده است.

خواص داروئی

این گیاه از نظر پزشکی قدیم ایران سرد و خشک است و از دیرباز برای درمان بیماریهای کبدی بکار می‌‌رفته است.

• قابض و مقوی معده است.
• خوردن آن خونریزی از سینه را متوقف می‌‌کند.
• قاعده آور است.
• برای ازدیاد شیر نافع است و خانم‌های شیر ده باید مقداری از آن را با سالاد بخورند
• خنک کننده و معرق است.
• ترشح صفرا را زیاد می‌‌کند.
• خون را تصفیه می‌‌کند.
• از عصاره آن شیاف درست می‌کنند که برای رفع ورم‌های درون اندام تناسلی بانوان و زهدان مفید است.
• خوردن آب این گیاه مخلوط با روغن زیتون برای رفع مسمومیت مفید است.
• ضماد ریشه آن را در محل نیش کژدم یا زنبور و یا مار می‌‌گذارند که بسیار مفید است.
• اوره را رفع می‌‌کند.
• کلسترول خون را کاهش می‌‌دهد.
• درمان کننده اگزما و بیماریهای پوستی است.
• درمان کننده کم خونی است.
• رماتیسم و نقرس را درمان می‌‌کند.

محل رویش

پراکندگی این گیاه در کره زمین طوری است که در غالب نواحی اروپای شمالی، غرب آسیا، شمال آفریقا و امریکای شمالی می روید.تا کنون بالغ بر ده گونه از این نوع گیاه شناخته شده است.

منابع

• دانشنامه رشد.
• کتاب گیاهان دارویی جلد سوم – دکتر علی زرگری – ناشر موسسه انتشارات چاپ دانشگاه- چاپ۱۳۷۱