یک یا چند منبع یادشده در این مقاله بصورت دقیق ارجاع نشدهاست.
شما میتوانید با اصلاح نحوهٔ ارجاع به منابع بر طبق شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید.
مطالب با منبع غیردقیق احتمالاً در آینده حذف خواهند شد.
از نظر طرز قرار گرفتن الیاف: به گونههای بادبزنی، تخت و گرد تفکیک میشود
از نظر کاربرد: به قلمموهایی که برای رنگ روغن و دیگری قلمهایی که برای آبرنگ به کار میرود تقسیم کرد.
از نظر اندازه: برای اندازههای گوناگون قلممو شمارههایی قراردادی تعیین میشود. از متداولترین و پرمصرفترین قلمموهای مورد استفاده در سبک رنگ روغن قلمموهای ۴، ۸، ۱۲ هستند.
از نظر جنس موها: قلمموها از موی جانوران یا الیاف مصنوعی پلاستیکی ساخته میشوند. قلمموهایی که از موی دُم سمور ساخته میشوند کیفیت خوبی دارند و حالت فنری و انعطاف پذیرشان و نوک تیز آنها برای نقاشی آبرنگ و رنگ روغن مناسب است. این قلمموها توانایی بالاتری برای جذب آب دارند.[۱].
قلمموی مورد استفاده در نگارگری از نوع نرم و مناسب برای آبرنگ است. نگارگران ایرانی برای قلم گیری و صورت سازی از قلممویی که از موی گربه ساخته شده، استفاده میکنند، این قلمموها خود بر دو نوعند: گندمی و شمشیری (نیزهای) قلمموی گندمی برای پرداز و قلم موی شمشیری برای قلمگیری بکار میرود.
از نکات مهم در استفاده از قلممو توجه به ترکیب کردن رنگها و استفاده از رنگهای مناسب برای زمینهاست. جهت دادن به قلممو باعث دادن حجم به تصویر میشود و آن را از مسطح بودن درمیآورد.
اگر هدف نگارگر رنگ زدن به سطح وسیعی باشد از قلمموی دارای سر مربعی شکل و اگر هدفش رنگ کردن بخش کوچکی از یک طرح باشد از قلمموی سر گرد استفاده میکند.
منابع
خوزه پارامون. نقاشی با مداد رنگی. ترجمهٔ قاسم روبین. چاپ نخست، نشر نی، ۱۳۷۲.
The Chinese Brush Painting Bible by Jane Dwight, North Light Books, ۲۰۰۷, U.S.A
Brush with Acrylics: Painting the Easy Way by Terry Harrison, Search Press, ۲۰۰۴, U.S.A