مردم‌سالاری

Article on other languages:

• Demokrasie
• Democrazia
• ديمقراطية
• Democracia
• Demokratiya
• Демокрация
• গণতন্ত্র
• গণতন্ত্র
• Demokratelezh
• Demokratija
• Democràcia
• Demokrasya
• Demokracie
• Democratiaeth
• Demokrati
• Demokratie
• Δημοκρατία
• Democracy
• Demokratio
• Democracia
• Demokraatia
• Demokrazia
• Demokratia
• Démocratie
• Demokrasy
• Daonlathas
• Deamocrasaidh
• Democracia
• Mìn-tsú_Tsú-ngi
• דמוקרטיה
• लोकतंत्र
• Demokracija
• Demokrasi
• Demokrácia
• Democratia
• Demokrasi
• Demokratio
• Lýðræði
• Democrazia
• 民主主義
• დემოკრატია
• Dimokalasi
• Ndemookirathĩ
• 민주주의
• Demokrasî
• Democratia
• Demokrasi
• ລະບອບປະຊາທິປະໄຕ
• Demokratija
• Demokrātija
• Демократија
• ജനാധിപത്യം
• Ардчилал
• लोकशाही
• Demokrasi
• دموکراسی
• Demokratie
• मक्कळाट्चि_(तमिल_संकिपा)
• Democratie
• Folkestyre
• Demokrati
• Demokracja
• Democracia
• Akllanakuspa_kamachinakuy
• Democraţie
• Демократия
• Demograzia
• Dimucrazzìa
• Demokracija
• ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය
• Democracy
• Demokracia
• Demokracija
• Dimoqraadi
• Demokracia
• Демократија
• Demokrati
• மக்களாட்சி
• ప్రజాస్వామ్యం
• Демократия
• ประชาธิปไตย
• Demokrasya
• Demokrasi
• Демократія
• جمہوریت
• Democrasia
• Dân_chủ
• דעמאקראטיע
• 民主

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

دموکراسی یا مردم‌سالاری، نخستین بار در یونان مطرح شد.^{[نیازمند منبع]} دموکراسی نظامی سیاسی است که در آن مردم، نه فرد یا گروهی خاص حکومت می‌کنند.^[۱]

گونه‌های مردم‌سالاری

میان انواع گوناگون مردم‌سالاری، تفاوت‌های بنیادین وجود دارد.

• مردم‌سالاری جفرسونی
• مردم‌سالاری نمایندگی:

مردم‌سالاری نمایندگی به این معناست که تصمیمات مربوط به جامعه، نه بدست اعضای آن، بلکه توسط افراد ویژه‌ای که مردم برگزیده‌انذ؛ گرفته می‌شود. شکل‌های گوناگون مردم‌سالاری نمایندگی در بسیاری از سازمان‌ها هم وجود دارد.

• مردم‌سالاری نمایندگی چندحزبی:

نظام‌های مردم‌سالاری نمایندگی چندحزبی در هر یک یا همه این سطوح، هنگامی که رأی‌دهندگان بتوانند از میان چندحزب در فرآیند سیاسی یکی را گزینش کنند، یافت می‌شود. ملت‌هایی که شیوه مردم‌سالاری چندحزبی را برگزیده‌اند، و در آن توده جمعیت بزرگ‌سال از حق رأی در سطوح گوناگون برخوردار است، معمولاً مردم‌سالاری لیبرال نامیده می‌شوند. ایالات متحده آمریکا، کشورهای اروپای غربی، ژاپن، استرالیا، نیوزیلند و هند در دسته مردم‌سالاری‌های لیبرال قرار می‌گیرند.

• مردم‌سالاری نمایندگی تکحزبی:

بعضی از کشورها مانند چین، با این که در آن‌ها تنها یک حزب وجود دارد؛ خود را مردم‌سالاری می‌دانند. در این کشورها، در حالی که رأی‌دهندگان امکان انتخاب از میان احزاب گوناگون را ندارند، انتخابات وجود دارد که از راه آن‌ها نمایندگان در سطوح گوناگون محلی و ملی تعیین می‌شوند. این کشورها در دسته مردم‌سالاری نمایندگی یک حزبی قرار دارند. اصلی که معمولاً در مردم‌سالاری نمایندگی یک حزبی وجود دارد این است که حزب واحد اراده فراگیر اجتماع را بیان می‌کند. به نظر مارکسیست‌ها، احزاب در مردم‌سالاری‌های لیبرال نماینده منافع طبقات گوناگون هستند. در جوامع کمونیستی، تنها یک حزب ضروری شمرده می‌شود؛ بنابراین رأی‌دهندگان، نه از میان احزاب، بلکه از میان نامزد‌های انتخاباتی که سیاست‌های گوناگونی دارند؛ نمایندگان خودشان را انتخاب می‌کنند.

• مردم‌سالاری مشارکتی:

در مردم‌سالاری مشارکتی یا مردم‌سالاری مستقیم، تصمیمات به طور جمعی بدست افراد گرفته می‌شد.این نخستین گونهٔ مردم‌سالاری بود که در یونان باستان یافت می‌شد. اقلیت کوچکی از جامعه که شهروند نامیده می‌شدند، برای بررسی سیاست‌ها و گرفتن تصمیمات مهم به طور منظم گردهم می‌آمدند. مردم‌سالاری مشارکتی در جوامع امروزی، که توده مردم از حقوق سیاسی بهره‌مندند و برای همه امکان مشارکت فعالانه نیست؛ بسیار محدود است. برخی جنبه‌های مردم‌سالاری مشارکتی هنوز هم کاربرد دارند و سازمان‌های زیادی در این گونه جوامع از این شیوه استفاده می‌کنند. برگزاری رفراندوم‌ها در سطح ملی برای مسائل مورد اختلاف؛ نمونه‌ای از مردم‌سالاری مشارکتی است.

• شبه مردم‌سالاری:

شبه مردم‌سالاری حکومتی است که هرچند در آن مردم حکومت ندارند؛ اما برخی نهادهای مردم‌سالارانه وجود دارند؛ اگرچه سیاست این گونه حکومت‌ها به ظاهر مردم‌سالارانه است ولی در عمل نهاد‌های مردم‌سالار، خواست مردم را اجرا نمی‌کنند.

وضعیت امروزی

امروزه جز دو کشور عربستان سعودی و اردن؛ تمام حکومت‌ها خود را مردم‌سالار می‌دانند.^{[نیازمند منبع]} اما از نظر معیارهای جهانی، کشورهایی چون ایران، سوریه، چین،مصر،مغولستان و روسیه مردم‌سالار به شمار نمی‌روند.^{[نیازمند منبع]}

منتقدین

افلاطون و ارسطو از منتقدان حکومت دموکراتیک بوده‌اند و آن را بدترین نوع حکومت دانسته‌اند.^{[نیازمند منبع]} از نظر منتقدین حکومت دموکراتیک؛ اکثر مردم شایستگی لازم برای تصمیم‌گیری در مسائل سیاسی را ندارند. از نظر ایشان، دموکراسی مانعی برای برنامه‌ریزی متمرکز و تصمیم‌گیری قاطع است و مسیر پیشرفت را دشوار می‌سازد. هواداران حکومت دموکراتیک باور دارند که این گونه حکومت بهترین راه برای مبارزه با تراکم قدرت است و باعث کنترل سیاسی بهتر برای پیشرفت و توسعه می‌شود.

از منتقدین در میان رجال معاصر، میتوان به محمود احمدی نژاد اشاره کرد که اعتقادی به مردم سالاری ندارد.^[۲] از نظر رئیس چمهور ایران، انقلاب سال ۵۷ ایران برای دست یابی به مردمسالاری نبود، بلکه صرفا برای اسلام بود.^[۳]

جستارهای دیگر

• تئوکراسی
• اسلامیسم

پانویس

1. ↑ http://www.merriam-webster.com/dictionary/democracy
2. ↑ Ahmadinejad. K. Naji. California University Press. 2008 ISBN 0-520-25663-8 pp.239
3. ↑ Ahmadinejad. K. Naji. California University Press. 2008 ISBN 0-520-25663-8 pp.239

‎

منابع

• فرامرز رفیع پور. آناتومی جامعه یا سنة الله: مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی کاربردی. تهران: انتشارات کاوه، ۱۳۷۷.
• آنتونی گیدنز. جامعه‌شناسی. ترجمهٔ منوچهر صبوری. چاپ سوم، تهران: نشر نی، ۱۳۷۶، ۲۳۸. 

پیوند به بیرون

• دکتر عبدالحسین نوریان (در تاریخ ۱۶ تیرماه ۱۳۸۷؛ روزنامه اعتماد). اكسير دموكراسي و توسعه يافتگي. وب‌گاه بانک اطلاعات نشریات کشور www.magiran.com.